Triggerfinger: mijn schietvinger

Ik heb last van triggerfinger. Nee, niet van de band Triggerfinger met dat leuke nummer
‘I Follow Rivers’. Daar heb ik geen last van. Nee, ik heb de handaandoening triggerfinger.

triggerfinger

Deze afbeelding is afkomstig van Rijnlandorthopedie

Een triggerfinger, ook wel “snapping finger” of “springende vinger” genoemd, is een aandoening waarbij één van de buigpezen in de handpalm verdikt raakt ten gevolge van een chronische ontsteking. Dat heb ik dus. Het vervelende aan een triggerfinger is dat de vinger vast lijkt te zitten en dan even moet ‘knappen’ of ‘schieten’ als je de vinger wilt strekken.

Een aantal jaren geleden heeft mijn toenmalige huisarts me meerdere keren een injectie in de hand met ontstekingsremmer, corticosteroïden, gegeven, in de hoop dat de vinger minder zou ‘springen’. Dat hielp tijdelijk, maar sinds vorig jaar kwam de kwaal weer langzaam terug in mijn ringvinger (want dat is de vinger waar het over gaat). Sterker nog, eind 2012 ging mijn vinger zelfs krom staan! En dat bleef zo. Hoe dat voelt? Vervelend en pijnlijk. Alsof je doorlopend een zwaar gekneusde vinger hebt.

Plastisch chirurg

Een operatie moest uitkomst bieden. Een plastisch chirurg heeft de verdikking rondom de buigpees weggehaald. Poliklinische ingreep, vervelende verdovingsinjecties in de hand, maar snel resultaat en herstel. Normaal gesproken dan. Want bij mij liep het helaas anders. De verdikking werd weggehaald, de pees kon weer mooi door de peesschede bewegen, tot zover verliep alles volgens plan. Alleen waar mijn vinger meteen weer recht had moeten gaan staan, bleef deze in de kromme houding staan.

En dat bleef weken zo. Uiteindelijk kwam de chirurg tot de conclusie dat mijn vinger vergroeid was in de buigstand en ben ik doorverwezen naar een handtherapeut. Door middel van behandeling – ik noem het soms ook wel marteling – van de vinger en het ’s nachts dragen van een spalk moet mijn vinger de komende zes maanden weer recht gaan staan.

Knutselen

In het begin verliep de behandeling geweldig. Van een buigstand van 45 graden verbeterde mijn vinger in een paar weken tijd naar een buigstand van minder dan 30 graden. Hoera! Toch? Nou, niet helemaal. Want na twee weken stond mijn vinger ineens weer boven de 40 graden. Dat was schrikken. Voor mij, maar ook voor de handtherapeut. En dus knutselde hij een nieuwe spalk in elkaar: groter en onhandiger. Hopelijk bereiken we hiermee het gewenste resultaat: een normaal strekkende en buigende vinger.

Het enige grappige aan het geheel is de naam: ‘triggerfinger’. Als je dat namelijk letterlijk gaat vertalen dan krijg je ‘trekker vinger’. Een vinger die de trekker overhaalt. Een geweer afvuren is wat lastig met een ringvinger, ik geef het toe. En eigenlijk ben ik niet zo van het geweld (meer daarover misschien later, in een andere blog). Ik heb echter wel een bedrijfsnaam gekozen die doet denken aan schieten, namelijk Woordschutter. Dus eigenlijk is het heel logisch dat ik een schietgrage vinger heb: ik heb het over mezelf afgeroepen toen ik voor deze naam koos!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


− 1 = een

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>